Το ελαιόλαδο είναι μια τροφή που θα μπορούσε κάλλιστα να είναι από μόνη της φάρμακο. Πρόκειται για το βασικότατο συστατικό της διασημότερης διατροφής, της μεσογειακής. Είναι σήμερα ίσως δημοφιλέστερο από ποτέ, έχοντας ξεκινήσει μέσω της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, μια άνευ προηγουμένου προώθησή του με στόχο φυσικά τα κέρδη, την φήμη, αλλά και τον τα επαναπροσδιορισμό των ελληνικών προϊόντων στην παγκόσμια λαϊκή αγορά.

Από τους Μινωίτες, ίσως και νωρίτερα, το ελαιόλαδο έπαιζε βασικό ρόλο στο εμπόριο και στην καθημερινότητα των πολιτών. Είτε στη διατροφή τους είτε σε φαρμακευτικές συνταγές, είτε για τις γυναίκες σε διάφορα καλλυντικά και είδη περιποίησης. Βλέποντας λοιπόν την αναλλοίωτη πορεία του στον χρόνο δεν έχουμε παρά να πούμε πως ίσως ποτέ δεν πήρε αξία την που θα έπρεπε. Το ελαιόλαδο ενώ κατέχει υψηλές θέσεις σε πολλούς τομείς, ταλανίζει παραγωγούς και εμπόρους με τις χαμηλές τιμές του και την έλλειψη στήριξης του αγροτικού προϊόντος από πλευράς πολιτείας. Η αυξομείωση κάποιων λεπτών του ευρώ στα μάτια ενός παραγωγού που κοπιάζει, γίνεται απογοήτευση όταν βλέπει στις βιτρίνες της Ευρώπης τιμές δυσανάλογες με αυτό που πουλάει αυτός. Μπορεί το μάρκετινγκ και n προώθηση να κοστίζουν, όμως τις αξίες του εγχώριου προϊόντος τις καθορίζει το κράτος μόνο του, άρα σαν Ελλάδα δεν κάναμε τίποτα γιο να δώσουμε πραγματική στήριξη και σωστή ώθηση στα διαμάντια που βγάζει το ελληνικό και ιδιαίτερα το κρητικό χώμα.

Μέσα από όλα αυτά λοιπόν και ειδικά τώρα στην εποχή της ανέχειας και της κρίσης, το ελαιόλαδο άρχισε να παίρνει διάφορες ονομασίες, να μπαίνει σε φανταχτερά μπουκάλια, να αλλάζει χρώματα και αριθμούς. Δεν είναι κακό. Ποτέ δεν είναι κακή εξέλιξη και η διαφορετικότητα. Αρκεί να υπάρχει σεβασμός στο προϊόν, αλήθεια στην ετικέτα, στήριξη από την πολιτεία και πάνω απ όλα μεγάλες βοήθειες στην αγροτιά και στην παραγωγική διαδικασία.